Ik vind dat ze minder/geen gebruik zouden moeten maken van separeercellen in de jeugd-GGZ. Het is zo onmenselijk dat ik er onpasselijk van word. Negen van de tien keer is er niet eens sprake van een noodsituatie, maar betreft het een gebrek aan tijd en zin om een alternatief te zoeken. Hoe kun je als hulpverlener met jezelf leven als je ongeïnteresseerd kinderen die blind in paniek zijn opsluit in kale kamers? En dan komen mensen met dat ‘hulpverleners doen erg hun best, je moet respect voor ze hebben’-verhaaltje. Nou, ik heb verdorie he-le-maal geen respect voor onverschilligheid. Respect valt niet af te dwingen. Ik heb niet zomaar respect voor iemand. Ik zie de complexiteit van sommige situaties heus wel in en natuurlijk zijn er geen eenvoudige oplossingen, maar klakkeloos mensen in isoleercellen stoppen, omdat je je dag niet hebt.. nee. Nul respect. Nul, noppes, nada, niks.

Gedachten, stemmingen, gedrag en lichamelijke reacties zijn onlosmakelijk verbonden, het lijken wel dominosteentjes. Het lijkt een onontwarbare, niet te stopen samenhang, maar ik heb ontdekt wat werkt als mijn hoofd gelijkenissen gaat vertonen met een soort van horrorcircus vol enge clowns!! Als ik me bijvoorbeeld ineens herinner dat ik als achtjarige een zakloopwedstrijd verloor en ik raak in paniek vanwege mijn verschrikkelijke falen, dan storm ik tegenwoordig naar de koelkast om ijsblokjes uit het vriesvak te halen. Als je op en neer springt, terwijl je ijsblokjes tussen je handpalmen wrijft, stopt de paniek :D!!

Wij trekken als moderne hippies in een beschilderd busje met een tent achterin door een natuurgebied. Het is heel mooi hier.

Ik ga als ik terug ben van vakantie iets leuks doen met Denise en ik heb er gewoon nu al zin in :D!! Dat wordt ongetwijfeld super gezellig, yay!!